Nou, eindelijk is het zomervakantie. Ik noem het liever vakantie, want de benoeming zomer is kwijt in Nederland. Gelukkig krijg ik al de eerste vakantiedag de gelegenheid om het woordje zomer aan vakantie te plakken. Ik ben er vandaag achtergekomen dat ik in de warmste stad van Frankrijk zit (bron: een of ander boekje van mn moeder). Vandaag is zondag en ik ga even de terug in de tijd om vrijdag en zaterdag te beschrijven. Vrijdag heb ik in een boekje geschreven (van honingbijtje Julia gekregen) en zaterdag ziet er ongeveer hetzelfde uit, dus die dag ga ik kort maar krachtig beschrijven. Ik citeer vrijdag vanuit mn boekje: "Wachten tot je op vakantie gaat, verschrikkelijk. Toen ik iedereen op school zag besefte ik hoeveel ik iedereen ga missen. Vakantie hoort leuk te zijn, maar op dit moment voelt het anders. Ik ga proberen het leukste ervan te maken; hoe vakantie hoort te zijn. Doei vrienden & doei Nederland. Mijn hart zal als ik vertrek bij deze mensen en deze locatie liggen. AU REVOIR" (volgens mij was ik in een depressieve bui toen, gewoon negeren)
Het volgende citaat is van vrijdag avond: "Deze reisdag ging niet zo goed, maar laten we positief blijven: morgen kan niet veel erger. De ellende begon in Parijs, waar we twee uur lang door een klein stukje Parijs hebben gereden en enorm lang in de file hebben gestaan. Hierdoor moesten we in een wegrestaurant eten, waarvoor mijn moeder zich opmaakte in de auto. Want ja, iedereen ziet er namelijk op zn charmantst uit in een wegrestaurant... Rond 10 uur kwamen we bij de tolpoort aan (mijn vader heeft mn broertje en ik zoet gehouden met een ijsje) die ons ticket niet accepteerde. De rij auto's die achter ons ontstond maakte mijn vader zenuwachtig en toen zijn we steeds heen en weer gereden. We hebben uiteindelijk hulp gehad van een Frans meisje en onder druk van een vrachtwagenchauffeur achter ons, hebben we de tolvrouw gebeld en ging de slagboom open. Eindelijk lig ik in mijn bedje in een typisch romantisch frans kamertje in een gezellig boedrijachtig huisje. Het is niet 'Parijs, de stad van de liefde', maar eerder 'Frankrijk, het land van de liefde.' Fransen zijn toch anders, die praten niet over het zogenaamde mooie roze toiletpapier (ja, dit heb ik echt zelf waargenomen op het toilet in het wegrestaurant). Het enige Nederlands wat ik opving was van hoogstaande kwaliteit. Ik ga nu mijzelf opladen, zodat ik morgen klaar ben voor het échte begin van mijn vakantie in het altijd mooie Frankrijk. BONNE NUIT "
Dit was mijn geschreven verslag van vrijdag, nu komt het korte maar krachtige deel over zaterdag.
Na een historisch afscheid van onze tussenstop waar we al eerder waren geweest, gingen we weer de weg op. Hoe verder we het zuiden naderden, hoe warmer het werd (opzich best logisch). Door de Franse heuvels zagen we eindelijk de zee en de Pyrieneeën en met nog 27 graden om zes uur 's avonds waren we best tevreden. Nadat we ons in het hotel hadden gesettled, zijn we snel een hapje wezen eten in het hotelrestaurant. Daarna gelijk op verkenningstocht door het dorp, maar met weinig succes. Het was verlaten en we voelden de roeping om naar het strand te gaan. Na flink gezeur bij mijn vader, kwamen we aan bij het ietwat toeristische, maar gezellige strand. De wijze les van vandaag: ga niet in kermisattracties met een jurkje aan. Wat schrammen op mn knie door de botsauto's en lachmomentjes door het speelpaleis verder, vonden we het wel mooi geweest voor een drukke zaterdag. We hebben ons bedje opgezocht en sliepen met de gedachte van een mooie warme zondag die op ons zit te wachten.
